Βρείτε μας!

ΑΕΚ

Ντούσαν: «Ηταν γραφτό να το πάρουμε. Και ήταν το τριήμερο της ζωής μου…»

Ο εμβληματικός αρχηγός της Βασίλισσας, ο άνθρωπος που συνδύασε την επιστροφή του στην ΑΕΚ με 3 διαδοχικές κατακτήσεις Τροπαίων, μνημονεύει τις αξέχαστες στιγμές της κατάκτησης του Basketball Champions League του 2018 !

Αναλυτικά οι δηλώσεις του Ντούσαν στον Κ.Κετσετζόγλου για το aek365

-Στους μήνες που ήσουν στην Ισπανία, υπήρξε αφορμή για κουβέντα με συμπαίκτες ή ανθρώπους της Μούρθια το συγκεκριμένο Final-4 (η ατμόσφαιρα, η έκβασή του κλπ); Τι σου λέγανε, τι απαντούσες;

«Ναι ήταν από τα πράγματα που έγιναν όταν πήγα στην Ισπανία. Κάποιες συνομιλίες και πειράγματα. Σίγουρα ήταν λογικό γιατί ήταν και φρέσκο στη μνήμη των παιδιών που έπαιζαν στη Μούρθια και την προηγούμενη χρονιά. Το επιτελείο επίσης ήταν ίδιο και οι μνήμες ήταν ακόμα δυνατές. Για αυτούς η συμμετοχή στο F4 ήταν η μεγαλύτερη τους ευρωπαϊκή επιτυχία και έτσι ο αποκλεισμός ήταν μεγάλη απογοήτευση. Μου έκαναν πλάκα και μου έλεγαν ότι εγώ φταίω γι’ αυτό. Ήταν μια ωραία αρχή. Είναι ωραίο να πηγαίνεις κάπου και να σε σέβονται».

-Χωρίς να υποτιμά κανείς τη Μονακό, πιστεύεις πως ο μεγάλος τελικός ήταν τελικά ο ημιτελικός με την Μούρθια;

«Με όλο το σεβασμό στην ομάδα της Μούρθια αλλά διαφωνώ με όσα λέγονται για το παιχνίδι αυτό. Ήταν ναι μεν πάρα πολύ δύσκολο αλλά δεν θα τιμούσαμε τον πραγματικό τελικό αν λέγαμε ότι το ματς με την Μούρθια ήταν ο τελικός. Ο πραγματικός τελικός ήταν αυτός με τη Μονακό, ένας τελικός με τα όλα του. Είχε απ’ όλα. Είχε θρίλερ στο τέλος, πολύ ωραία και καθοριστικά καλάθι, πολύ δυνατές άμυνες, ριμπάουντ. Για την ατμόσφαιρα καλύτερα να μην μιλήσουμε, ήταν από τα ωραιότερα πράγματα. Ήταν όντως ένας πραγματικός Τελικός. Ναι ίσως ο ημιτελικός να ήταν πιο δύσκολος λόγω και του δικού μας άγχους. Ήταν λογικό να είμαστε αγχωμένοι και αυτός μας δυσκόλεψε περισσότερο. Θεωρώ ότι η Μονακό σαν ομάδα ήταν καλύτερη. Ήταν η ομάδα που κυριαρχούσε σε εκείνη τη διοργάνωση».

-Οι πιο δυνατές πρώτες αναμνήσεις. Δυο-τρεις πολύ συγκεκριμένες στιγμές του τριημέρου που έχεις κλειδώσει για πάντα στην καρδιά και το μυαλό…

«Μετά από μια τέτοια εμπειρία που μένει τόσο δυνατά στο μυαλό σου, αυτές τις τόσο ισχυρές αναμνήσεις είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις 2-3 στιγμές χωρίς να αφήσεις έξω κάτι το οποίο ήταν εξίσου σημαντικό. Οπότε είναι πολύ δύσκολο να απαντήσω σε αυτό. Θεωρώ όμως μια από τις στιγμές που μου έκανε τρομερή εντύπωση και τη θυμάμαι χαρακτηριστικά. Είχα βγει έξω λίγα λεπτά πριν τελειώσει το τέταρτο δεκάλεπτο του πρώτου ημιτελικού της Μονακό με τη Λούντβιγκσμπουγκ και είδα το γήπεδο, είδα την ατμόσφαιρα. Ήταν σαν να είχα μπει σε διαφορετικό γήπεδο. Έτσι όπως τα είδα όλα κίτρινα και ένιωσα αυτό τον ηλεκτρισμό δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την πρώτη εντύπωση. Αυτό ήταν κάτι που μου έμεινε αρχικά και μετά όλα τα υπόλοιπα που ακολούθησαν. Μετά τον ημιτελικό, τον τελικό. Οι πανηγυρισμοί, η απίστευτη ατμόσφαιρα. Όλα ήταν σαν ένα όνειρο εκείνο το τριήμερο. Ένα όνειρο που τελείωσε με τον πιο ωραίο τρόπο».

-Πριν τον τελικό της Κρήτης οι παίκτες είχαν δει το «1968». Έγινε κάποια επαναπροβολή πριν το Final-4;

«Δεν έγινε κάποια προβολή τις ημέρες του Final 4 αλλά πραγματικά το λέω αυτό η αύρα από την επέτειο των πενήντα χρόνων από το 1968 αλλά και από την ταινία, που μας ακολουθούσε από την αρχή της χρονιάς, ήταν πιο δυνατή από ποτέ εκείνο το τριήμερο. Πραγματικά το είχαμε βάλει στο μυαλό μας όλοι, ακόμα και τα παιδιά που δεν είναι από την Ελλάδα, ότι είναι γραφτό να γίνει. Ήταν σαν να παίζαμε σε ταινία. Έτσι το είχαμε δει όλοι κάτι που ενισχύθηκε με τα όσα έγιναν στα παιχνίδι πριν το Final 4. Με τον τρόπο που περνούσαμε λέγαμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συμβαίνει όλο αυτό και να τελειώσει με ήττα. Δεν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Όλα αυτά θεωρώ ότι ξεκίνησαν με την προβολή του «1968» ανήμερα του αγώνα με τον Ολυμπιακό. Μας συμμάζεψε ως ομάδα, μας δίδαξε ιστορία. Ακόμα και τα παιδιά, οι Αμερικάνοι, έκλαιγαν και ρωτούσαν κατά τη διάρκεια της ταινίας. Φαινόταν ότι πραγματικά τους ενδιέφερε. Οπότε νομίζω ότι όλο αυτό έπαιξε πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στο να γίνει μια μαγική χρονιά με δύο τίτλους».

-Δύο χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε κάποιο άγνωστο περιστατικό του τριημέρου ή της διαδρομής προς τον τίτλο;

«Δεν γνωρίζω ακριβώς τι δεν έχει γνωστοποιηθεί για εκείνο το τριήμερο. Νομίζω ότι το ενδιαφέρον ήταν τόσο έντονο εκείνες τις μέρες αλλά και στη συνέχεια. Έχω δεχθεί τόσες ερωτήσεις αυτά τα δύο χρόνια για το τι συνέβη που πραγματικά νομίζω ότι τα έχουμε πει όλα. Μιλώντας για τον εαυτό μου πρέπει να απονείμω τα εύσημα για μια ακόμα φορά στους φυσιοθεραπευτές τον Τζον και τον Ηλία. Καθώς, δεν ξέρω αν το γνωρίζουν πολλοί, αλλά εγώ είχα μεγάλο πρόβλημα ανήμερα της έναρξης του Final 4. Είχα πάθει τράβηγμα στη γάμπα στο ματς με τον Προμηθέα που ήταν τέσσερις μέρες πριν τον ημιτελικό. Δεν το είχαμε πει πουθενά και πραγματικά δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ πριν τον αγώνα. Ήμασταν όλο το βράδυ οι τρεις μας στο δωμάτιο του Τζον και κάναμε θεραπείες. Αυτό συνεχίστηκε όλες τις μέρες μέχρι τον Τελικό και δεν ξέρω πως μπορώ να ευχαριστήσω τον Τζον και τον Ηλία που ουσιαστικά μου έδωσαν το δικαίωμα να συμμετέχω κι εγώ σε όλο αυτό που έγινε. Συμμετείχα αντί να είμαι στην άκρη του πάγκου και να κλαίω τη μοίρα μου. Αυτά πρέπει να λέγονται. Ήταν πολύ σημαντικό για εμένα και πάλι τους ευχαριστώ πολύ».

-Από τους φίλους της ΑΕΚ, εκείνο το ΠΣΚ έχει χαρακτηριστεί ως «το τριήμερο της ζωής μας». Τι σήμαινε τότε και τι σημαίνει σήμερα (πρώτα για την ομάδα μπάσκετ ΑΕΚ και μετά για εσένα) η κατάκτηση του συγκεκριμένου τίτλου;

«Θεωρώ ότι είναι και η δικιά μου. Μιλώντας για τη μπασκετική μου πορεία και τη μπασκετική μου καριέρα είναι σίγουρα το πιο έντονο τριήμερο που έχω βιώσει. Το πιο έντονο, αυτό με το πιο ωραίο τέλος και το πιο σημαντικό παράλληλα. Για πάρα πολλούς λόγους. Δεν είναι μόνο ο τίτλος, δεν είναι μόνο η προσωπική μου απόδοση, ήταν ένα σύνολο, ήταν η τεράστια σημασία που είχε. Συνέπεσε με την επέτειο των 50 ετών, με το Πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο. Τι άλλο να πούμε; Πόσο πιο γραφτό να ήταν; Όπως είπα και πριν το νιώθαμε όλο αυτό και όταν τελικά το καταφέρνεις δεν μπορείς παρά να πειστείς ότι τελικά ήταν όντως έτσι, ήταν γραφτό. Ήταν σημαντικό επίσης ήταν μια δικαίωση, μια τεράστια δικαίωση για όλους εμάς που δώσαμε το παρών στην αναγέννηση της μπασκετικής ΑΕΚ. Ήταν η δικαίωση για την ΑΕΚ του Μάκη Αγγελόπουλου, του ανθρώπου αυτού που τόσα προσέφερε, προσφέρει και θα προσφέρει, αλλά και για όσους τον στήριξαν. Ένιωσα κι εγώ δικαιωμένος που ήμουν εκεί από την αρχή της προσπάθειας όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Όλη αυτή η προσπάθεια δικαιώθηκε μέσα σε αυτό το τριήμερο. Όταν σφύριξε το τέλος ο διαιτητής πραγματικά ήρθαν όλα αυτά μαζεμένα στο μυαλό μας. Ήταν κάτι τόσο όμορφο και η φλόγα για το μέλλον της ΑΕΚ. Όπως είδαμε και φέτος η ομάδα μπαίνει πλέον με άλλη ψυχολογία στο γήπεδο. Ο παίκτης της ΑΕΚ παίζει ως πρωταθλητής. Μέλος μιας ομάδας που έχει κατακτήσει τίτλους, έχει δείξει τι μπορεί να κάνει και εσύ πρέπει να συνεχίσεις αυτή τη πορεία. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και για τα παιδιά που έρχονται. Τα παιδιά που θα φορέσουν τη φανέλα της ΑΕΚ θα ξέρουν πως εδώ έχει γίνει κάτι σπουδαίο πριν από λίγα χρόνια».

– Επιασες τον εαυτό σου κάποια, οποιαδήποτε, στιγμή σε εκείνο το ΠΣΚ να κάνει ασυναίσθητα για λίγα δευτερόλεπτα κάποιο φλας μπακ στην καριέρα ή τη ζωή του;

«Ε ναι, νομίζω ήταν αναπόφευκτό αυτό. Με τόσες έντονες στιγμές και συναισθήματα σκέφτεσαι έστω και για δευτερόλεπτα τι περνάς αυτή τη στιγμή και τι σημαίνει αυτό για την καριέρα σου. Σίγουρα μου συνέβη αλλά νομίζω ότι κάναμε καλή δουλειά στο να βάλουμε στην άκρη τα συναισθήματα μας στην πιο δύσκολη στιγμή, των ώρα των αγώνων. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Γιατί εμείς δεν είχαμε την «πολυτέλεια» να απολαύσουμε την ατμόσφαιρα. Αυτό μπορούσαμε να το κάνουμε μόνο στο τέλος. Γιατί αν εμείς οι παίκτες καθόμαστε και απολαμβάναμε, όπως όλοι οι άλλοι, την ατμόσφαιρα αυτών των ημερών δεν θα κερδίζαμε ποτέ τα ματς. Είναι πολύ σημαντικό εκείνες τις στιγμές να βάλεις τα συναισθήματα στην άκρη και να δουλεύει μόνο η συγκέντρωση και η αδρεναλίνη. Εμείς ευτυχώς το καταφέραμε αυτό γιατί αυτό και είχαμε αυτή την απόδοση. Στο τέλος βέβαια έγιναν και τα λάθη που έγιναν και στους δύο αγώνες αλλά όταν θέλεις κάτι τόσο πολύ υπάρχει και η νευρικότητα. Είναι λογικό. Ευτυχώς δεν μας στοίχισε».

-Ο τελικός με τον Ολυμπιακό, οι συγκλονιστικές προκρίσεις με Μπάιροϊτ και Νίμπουρκ, η ρεβάνς με την Στρασμπούρ για τις δύο ήττες στον όμιλο και φυσικά η καυτή έδρα είχαν δώσει τη γενική αίσθηση πως η ΑΕΚ δεν χάνει με τίποτα την κούπα. Είχατε δεύτερες σκέψεις πως αυτό θα μπορούσε να γίνει βάρος για την ομάδα και να γυρίσει μπούμερανγκ κόντρα σε τόσο καλούς αντιπάλους;

«Σίγουρα υπήρχαν κάθε είδους σκέψεις. Όπως είπα όμως όλα αυτά ήταν πριν τον αγώνα, πριν το ζέσταμα. Τότε είχαμε τις σκέψεις. Όταν ξεκίνησε όμως το παιχνίδι έλεγα ότι είναι μια διαδικασία που πρέπει να γίνει μέχρι να κερδίσουμε εμείς. Έτσι το έβλεπα, έτσι το ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Όπως πάντα στη ζωή όταν έχεις σύμμαχο την αυτοπεποίθηση και την πίστη δεν χάνεις ποτέ. Όλα δουλεύουν υπέρ σου. Όπως και το αντίθετο βέβαια, όταν έχεις άγχος, είσαι αρνητικός και βλέπεις τα πράγματα απαισιόδοξα πάντα έρχεται η γκαντεμιά, η κακή τύχη, η μπάλα να γλιστρήσει και να έρθει στα χέρια του αντιπάλου. Εγώ αυτά όμως δεν τα βλέπω ως κακοτυχία. Όταν μια ομάδα έχει πίστη θα έχει και την τύχη. Η τύχη ακολουθεί τους γενναίους. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι. Οπότε για να επιστρέψω στην ερώτηση όποιες σκέψεις υπήρχαν πριν από τα ματς και όχι κατά τη διάρκεια».

-Τελικά, η ΑΕΚ «το πήρε», γιατί…

«Τώρα αν πω γιατί δεν μπορούσαμε να χάσουμε θα ήταν λίγο κλισέ. Θα πω ότι ήταν γραφτό. Νομίζω ότι αυτό το καλύπτει με τον πιο τέλειο τρόπο. Απλά ήταν γραφτό».

-Και στα δυο παιχνίδια η ΑΕΚ φάνηκε να τα εχει καθαρίσει όμως το τελευταίο λεπτο ηταν δραματικό με πολλα δικα μας λάθη και αγωνία μεχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Γιατι εγινε αυτο;

«Θεωρώ ότι ήταν το αποτέλεσμα της υπερβολικής θέλησης που υπήρχε στην ομάδα να τελειώσει όσο το δυνατό πιο γρήγορα το ματς. Πολλές φορές από την υπερβολική θέληση κάνεις παιδαριώδη λάθη. Αυτό έχει γίνει τόσες πολλές φορές, όχι μόνο στο μπάσκετ αλλά και στη ζωή έξω από τον αθλητισμό. Είναι κάτι το οποίο είναι λογικό και ευτυχώς δεν μας κόστισε. Ήταν σημαντικό το γεγονός ότι αφού κάναμε τα λάθη συμμαζευτήκαμε και αντιδράσαμε πάνω απ’ όλα με καλές άμυνες. Αυτό τελικά ήταν που μας σιγούρεψε τη νίκη».

-Ο πρόεδρος έχει προαναγγείλει την επιστροφή σου στην ΑΕΚ μετά τον ένα χρόνο… διάλειμμα. Η δική σου τοποθέτηση…

“Δεν είναι κανένα μυστικό σε όποιον με γνωρίζει έστω και λίγο πως η ΑΕΚ ήταν, είναι και θα είναι πάντα η μπασκετική μου, και όχι μόνο, οικογένεια. Οπως έλεγα από την αρχή και το λέω και πάντα η επιθυμία μου είναι να προσφέρω κι άλλο στην ομάδα που αγαπώ και να τελειώσω την καριέρα μου στην ΑΕΚ. Οπότε όταν αυτή η επιθυμια βρίσκεται απολύτως σύμφωνη με την επιθυμία και του προέδρου είναι αυτονόητο πως αυτές οι δηλώσεις του κυρίου Μάκη με γεμίζουν με χαρά και υπερηφάνια. Παράλληλα όμως και ευθύνη πως δεν τελειώσαμε ακόμη αυτό που ξεκινήσαμε μαζί αλλά έχουμε κι άλλα να πετύχουμε”

Facebook

Περισσότερα από ΑΕΚ